Fluff_Luv

De Kattenengel In een rustige wijk, aan het einde van een met bomen omzoomde laan, stond een leegstaand huis. Het had een grote, verwilderde tuin waar een kat met diepe, gouden ogen en een glanzende vacht zich had gevestigd. Hij was geen zwerver, niet echt. Hij hoorde ergens thuis, maar zijn thuis bestond nog niet. Dus wachtte hij. Elke dag lag hij op het oude stenen muurtje bij de poort en tuurde naar de straat. Hij wist dat de juiste mensen zouden komen. Hij moest alleen geduld hebben. De wind speelde met de bladeren, de zon verwarmde zijn rug, en de maan fluisterde hem verhalen toe. Op een ochtend, terwijl de herfstbladeren dansten in de bries, stopte er een auto voor het huis. Een man en een vrouw stapten uit. Hun ogen waren verdrietig, hun passen aarzelend. De kat spitste zijn oren en sprong gracieus van het muurtje. Hij bleef op een afstandje zitten en observeerde. Dit waren de mensen die hij had gezocht. De dagen verstreken. De kat bleef. Hij slalomde tussen de verhuisdozen, hield toezicht op het schilderwerk en testte de zachtheid van de nieuwe bank. Soms lag hij simpelweg in de zon, net ver genoeg om niet op te vallen, maar dichtbij genoeg om zijn aanwezigheid voelbaar te maken. Langzaam begonnen de man en de vrouw hem op te merken. Eerst met een nieuwsgierige blik, toen met een klein glimlachje, en uiteindelijk met een uitgestoken hand. Op een regenachtige avond, toen de lichten binnen warm straalden en de geur van thee zich door het huis verspreidde, bleef de kat voor de deur zitten. De man opende aarzelend. "Wil je binnenkomen?" vroeg hij zacht. De kat stapte zonder twijfelen naar binnen. Hij wist dat dit nu zijn huis was. Vanaf dat moment werd hij een deel van hun leven. Hij sprong speels op schoot wanneer de vrouw in gedachten verzonken op de bank zat. Hij volgde de man door de tuin en liet zich loom op het gras vallen, een levend bewijs dat geluk in de kleine momenten zit. Hij kroop tegen hen aan op nachten waarin het verdriet van hun verloren v